1940'ların bebop hareketi, cazın ritim anlayışını kökten değiştirdi ve bu değişimin mimarlarından biri Max Roach'tu. Roach'tan önce zaman tutma görevi ağırlıklı olarak hi-hat ve bas davula dayanırken, Roach bu görevi ride zilinin ince, akıcı sesine taşıdı. Bu değişim, bas davul ve snare'in daha özgür, senkoplu bir eşlik dili geliştirmesine olanak sağladı.
Roach'ın Charlie Parker ve Dizzy Gillespie ile yaptığı kayıtlar, modern caz davulculuğunun temel referans noktaları arasında yer alır. Onun yaklaşımında davul artık sadece tempo tutan bir enstrüman değil, melodik cümlelerle diyalog kuran bir sestir.
Kursiyerler için Roach'ın mirası, "daha az müdahaleyle daha çok ifade" ilkesini öğretir. Ride zili üzerindeki ince varyasyonlar, snare üzerindeki "comping" (eşlik) vuruşları ve bas davulun senkoplu kullanımı, günümüz caz davul eğitiminin temel taşlarındandır.
Davul kursu müfredatımızda ileri seviye öğrencilere ride zili üzerinde zaman tutma ve snare ile diyalog kurma egzersizleri, Max Roach'ın yaklaşımından ilham alınarak aktarılmaktadır.