Buddy Rich'ten Questlove'a, Elvin Jones'tan John Bonham'a uzanan geniş bir yelpazedeki davul ustalarının kariyerlerini incelediğimizde, farklı dönemlerde ve farklı müzik türlerinde çalışmalarına rağmen tekrar eden bazı ortak ilkeler görürüz. Bu yazıda, dünya çapındaki ustaların mirasından süzülen on temel dersi bir araya getiriyoruz.
Birincisi, disiplinli ve düzenli pratik, yeteneğin önüne geçer - Neil Peart'ın kariyerinin zirvesinde bile yeniden ders alması bunun kanıtıdır. İkincisi, temel teknik (rudimentler, tek ve çift vuruşlar) her ileri düzey becerinin temelidir - Buddy Rich bu konuda örnek bir isimdir. Üçüncüsü, dinlemek çalmak kadar önemlidir; Steve Gadd ve Manu Katché gibi isimler, bir şarkının ne istediğini "dinleyerek" anlamışlardır.
Dördüncüsü, groove teknikten önce gelir - Clyde Stubblefield ve Bernard Purdie'nin mirası, en basit kalıbın bile doğru hissedildiğinde en güçlü etkiyi yaratabileceğini gösterir. Beşincisi, farklı kültürlerin ritim geleneklerine açık olmak (Tony Allen, Airto Moreira, Sheila E.) davul dilini zenginleştirir. Altıncısı, dinamik kontrol - fısıltıdan patlamaya - müzikal anlatımın temel aracıdır (Jack DeJohnette).
Yedincisi, kişisel bir ses geliştirmek zaman alır ama en değerli hedeftir (Bernard Purdie'nin "Purdie Shuffle"ı gibi). Sekizincisi, teknoloji ve gelenek bir arada var olabilir (Jojo Mayer, Simon Phillips). Dokuzuncusu, çok yönlülük kariyer fırsatlarını genişletir (Omar Hakim, Vinnie Colaiuta). Onuncusu ve belki en önemlisi: müzik her zaman bir hizmet biçimidir - davulcunun nihai amacı, şarkıya ve dinleyiciye hizmet etmektir.
Davul kursu programımızda bu on ilke, tüm seviyelerdeki kursiyerlere ders içeriklerine entegre edilmiş şekilde, hem teknik hem de felsefi bir çerçeve olarak sürekli hatırlatılmaktadır.